Ve döndük, bunlarda son sözler, şimdilik.

Yol bitti, biz de eve geri geldik. 4 farklı havalimanı, 18 saat uçuş, 10 saat bekleme, toplam 2 gün sonunda 2 yorgun ama mutlu savaşçı olarak kedimize-sayın totoro-, ailemize ve arkadaşlarımıza kavuşmuştuk.

Ne hisseder insan 6 ay sonunda eve dönünce, pek sıradan olmayan bir altı ayın sonunda, iki sırt çantasına sığdırılan ve yol boyu çek çekli bavul hayali kurulan bir altı ayın sonunda kafasının içinde dönüp duran bir takım fikirle eve geri geldiğinde.

Bu yoldan büyük beklentilerim yoktu, uzun süre bir hayaldi, zamanla yerini hayalden takıntıya dönüştürdü, gün geçtikçe, eğer bu yola çıkmazsam bir sonraki adıma atlayamayacağımı düşünsem de kendimi gayet güzel bir şekilde rutine teslim etmeyi tercih ederek, işimi değiştirdim, spor salonuna yazıldım, taksitli alış verişlere giriştim. Sonra yavaştan güney Amerika’ya gidilinsin fikri tekrar dürtüklemeye başladı, kolay olmadığını itiraf etmeliyim, para biriktirmekten ziyade harcamama kısmı epey yorucu oldu, ama başardık. Eylül ortası bir gün Dikilitaş’taki yüksek binalardan birine girdik, gişedeki kadın kimliklerimizi alıp yerine bizi 17. kata ulaştıracak elektronik kartları verdi. 17. katta gelince indik, kapının zilini çaldık, 5 dakika sonra bütçemizin önemli bir kısmını oluşturan meblağayı kredi kartlarımız aracılığı ile gişedeki bayana bırakmış ve bizi İstanbul-New York- Sao Paulo- İstanbul hattında uçuracak biletlerimizi almıştık, artık tren raydan çıkmış ve olayın gitsek mi acabası kalmamıştı. Sonrası görece olarak daha kolay oldu, istifalar edildi, aileler ve arkadaşlarla ayrı ayrı partiler yapıldı, çantalar birkaç kere hazırlandı, son gece “aslında her şey internette de var gitmesek acaba konulu geyik türlü defalarca yapıldı ve maaile olarak uğurlandık. Gerisini zaten biliyorsunuz.

Benimse bu uzun girizgah sonrasında asıl gelmeye çalıştığım kısım “eveeet geri döndük de ne oldu peki” kısmı? Bunun da tabi bir başlangıcı var, planlarımızdan erken döndük, çünkü evde bizi bekleyen ve ameliyat olması gereken bir babamız vardı, her ne kadar kendisi bunu hiç çaktırmayıp Oscar yıldızlarına taş çıkaran bir performans sergilese de neyse ki kuşlar haber verdi. Gelmek için bu sefer İstanbul’dan sonra ikinci evimiz olan Buenos Aires’te benzer yüksek bir binanın bu kez 24. katına çıkan bir asansöre bindik, bu kez gişede bir bay vardı, gene kredi kartlarımızı uzattık, gene şifreler tuşlandı. Asansörle aşağı inerken birbirimize bakıp –sanki hiç gitmemiş gibi oldu- dedik, İstanbul’dayız bir haftadır ve aynı his devam ediyor, sanki hiç gitmemiş gibiyiz.

Ama, aması var, burada bir virgül koyup öyle devam etmek gerekiyor, gitmemiş gibiyiz, ama gitmeden önceki biz değiliz artık, bunu biliyoruz, hem de çok kesin olarak biliyoruz. Basit tanımıyla şarj olduk, uzun yıllar, daha önceki uzun yıllarda biriktirdiğimiz onlarca detayın getirisini yiye yiye epey hafiflemiş, boşalmıştık, o boşluk yavaştan dolmaya başladı, kırmızı ışık, yeşile döndü. Bundan sonraki yegane amacımız bu şehirde de yolda olduğu kadar dingin ve gözleri açık bir şekilde hareket etmek olacak. Yapabilecek miyiz, yoksa bir yerlerde tökezleyip daha kolay ama sıkıcı olanı mı seçeceğiz, bunu zaman gösterecek. Şimdilik tek plan, istemediğimiz hiçbir şeyi yapmadan, önce istediklerimizin üzerine yoğunlaşmak, bu blogu olursa bir kitaba çevirmek-yanı başımızda basılı hali de dursun diye-kendimize verdiğimiz bu molayı mümkün olduğunca uzatıp, çalışmak için değil, yaşamak için yaşamak. Ve ne yazık ki pek mutsuz ve suratsız ülkemiz de, gülümseyebilmeye devam etmek.

Şimdilik olan biten bundan ibaret.

Ara nağme

Yolda olmak ve bir kente bakmak hayata nasıl baktığınla ilgiliymiş, ben burada bunu bir kez daha öğrendim. Eğlenmeyi ya da söylenmeyi seçiyorsun. Sokaklar kalabalık, yollar dar, arabalar eski, satıcı çok ve çocuk olanları pek yapışkan, listeyi uzatmak ya da üzerine çentik atıp, şehrin parke taşlarını sevmek, çocukların eşit olmayan bir dünyada büyümek zorunda olduklarını hatırlamak, insan sesleri ile yankılanan meydanlarda kalabalığı seyredip gülümsemek de tamamen bizim elimizde.

Yola çıkıp bir tercih yapıyoruz, hayata bakıp bir tercih yaptığımız gibi.

MİSİN?

Bu soru eki değil midir seni rahatsız eden? Ya da bu ekle sonlanan sorulardan hoşlanır mısın?

Bak, biraz önce kullandım yine o eki... HALA BURADA MISIN? Al işte o zaman sana binbir soru, cevaplayacak MISIN?

Bir cesaretle, bir hevesle başladım kendime sorduğum soruları cevaplamaya. Yoksa çıldırıyor muydum? Hayır hayır, içimdeki çocuk, o uzun zamandır azarlayıp susturduğum çocuk uyanmıştı. Her soruda ufak tefek kopyalar da vermeye başlamıştı bile. 

Ne için yaşıyorsun? Ne yapmak istiyorsun? İşini seviyor musun? Maaşına zam istiyor musun? Arabanı değiştirmek istiyor musun? Bütün yaptığın bu harcamalar gerekli mi? Aslında istediğin kişi gibi yaşıyor musun? Sağlıklı mısın?  Çok çalışıyor musun? Bu stresli çalışma ortamından memnun musun? Çalışmanın karşılığını alıyor musun? vs. vs... binbir ve bir o kadar da insanın cevaplamaktan kaçtığı sorulardan sonra içimdeki çocuk o iki büyük soruyu sordu : Kendini seviyor musun? KARINI SEVİYOR MUSUN?

Son iki sorunun cevabı çok netti: koca bir EVET. Çocuk devam etti ve yine sordu:

ÇCK - Ne yapmak istiyorsun?

CVP – Karım ile birlikte hep mutlu olmak.

Çocuk devam ediyor soruları bir biri ardına boğazıma diziyordu:

ÇCK – Peki, mutlu olmanız için ne yapman lazım?

CVP – İkimizin de ortak istediği bir şeyi, bir hayali.

ÇCK – O zaman ne yapman gerektiğini biliyorsun, yap onu, YAPIN ONU. 

İşte böyle karar verdik hayalimizi gerçekleştirmeye... Yola çıkmak, yolda olmak.

Peki bu anlattıklarımı anlıyor musun?  İçindeki çocuğa güveniyor musun? Sen de o çocuğu kaybetmek istemiyor musun? Neden hala buradasın???

Siz hiç Corolla'nın yolda kaldığını gördünüz mü?

Evet 2005 nisanında bu slogana kapılarak almıştım Toyota Corolla'mı. 4 yıl geçti Corolla gerçekten beni yarı yolda bırakmadı.

Hep yeni olaylara hazırladı beni, herzaman yanımdaydı; düğün arabamız, güzel karımla nefis tatillerimiz, haftasonu kaçamaklarımız vs. vs... Gık demedi, dedirtmedi. 

Geçmiş zaman kullanıyorum, çünkü Toyotamız bizi Güney Amerika planımızda da yarı yolda bırakmadı, yol için kendini feda etti:) İyi bir asker gibi; siz gidin beni düşünmeyin edasıyla, camları açık bir gururla veda etti bize. Evet belki satıldı, aramızda yok artık,  ama bir hayali gerçekleştirdi. Güney Amerika seyahatimizde bizimle olamayacak ama anılarımızda hep bizimle yaşayacak:)

Bir otomobilden ne beklersiniz?

Cevabım çok açık; yokluğunda da mutlu etmesini...:)) Eşim ve kendim adına sayın capon Toyota Corollo'ya huzurunuzda teşekkür ediyorum. Arigatoo Corolla.

Hazırlık safhası

Ne kadar hazırım, hiç. Son birkaç yıldır kafamın içinde dolanıp duran ara sıra dışarı çıkan sonra geri giden, varlığı ve yokluğu birbirini takip eden fena halde manik depresif seyahat nihayetleniyor yakında. Bir şeyi bu kadar çok isteyince karşılığı daha büyük olacak sanıyor insan ama hiç öyle değilmiş. Uçak biletini aldığımız andan itibaren tamamen paralize olmuş durumdayım hiçbir şey hissetmiyorum, görev bilinci ya da hazırlık saplantılı bir insan olduğumdan muhtemelen diğer biletlere, ucuz otellere, couchsurfinge falan düzenli olarak bakmayı sürdürsem de bir an olsun durup içime bakabilmiş değilim. Tam içime en derine inemedim. İnemiyorum, bir şekilde kilitlendim.

Geçen cumartesi günü, bileti alışımızın 10. gününde, iş yerine gidip ve gerçekten de gözlerim dolarak ayrılacağımı söyledim, içimde yaşayan ve ara sıra beni ele geçirmesine izin verdiğim kariyer kadınına büyük bir kazık atmış oldum o da bana karşılığında tuhaf bir sessizlik ve beraberinde hissizlik verdi. Zaten tepkisizdim, bir şey değişmedi. Aslında kendimi boşlukta hissettim sanırım, derin bir hımm çektim, bir kere daha kararımı sorguladım-evet gerçekten vakitli bir sorgulama oldu uzak mesafeli gidiş-dönüş bir bilet ve taze edilmiş istifanın ardından, timingim hep süper olmuştur- neyse bu sorgulama kısmı geceye doğru yerini yavaş yavaş tekrar hissizliğe terketti de rahatladım ne de olsa hissizlik alışık olduğum bir durum.

İşime ölümüne bağlı falan değildim, diğerlerine göre daha iyi bir işti o kadar, para kazanılıyordu, sosyal haklar TC sınırlarında idealdi, 18 gün yıllık izin vardı-ki en güzel kısmı- her neyse, Kasım başı itibari ile benim için mazi olacak.

Tanzu geldi ve zaten çok zor toparladığım kafamı karıştırmak için gecenin bir vakti elektrikli süpürgeyi çalıştırdığı için ne demeye çalıştığımı bile unutmuş durumdayım.

Tamam hatırlamaya çalışıyorum, bütün bu boşlukta olma durumuma karşılık bu da belki görev bilincimin bir parçası, Cuma günü de New York Meksiko City biletlerini satın aldım-aslında biraz daha geç alırsam biletlerin artacak olmasından duyduğum endişe buna sebep oldu demek daha dürüstçe olacak.

Hiç İspanyolca çalışmış değiliz, ne ben ne de Tanzu. Her gece birbirimizin gözüne bakıp evet yarın artık bir takım cümleleri alt alta yazıp spanik karşılıklarını bulalım bu böyle olmayacak diyor, sabaha da bir sonraki geceye devrediyoruz cümlelerimizi, şimdilik elde var sıfır spanish. Eh yolda bir şekilde anlaşırız nasıl olsa. Anlaşamazsak da en azından aynı dili konuşabilen iki kişiyiz birbirimizle anlaşırız.

Çanta, polar, ayakkabı falan filan gibi şeyleri almaya devam ediyoruz, biletlerimiz, pasaportlarımız gereken vizelerimiz tamam. Bir takım aşılar olmaya başladık. Evi Burağa teslim ediyoruz. Telefon, internet gibi devlet kurumları ile mutabakata gitmemiz gereken konular için temizinden bir 10 günümüz olacak. Epi topu 6 ay gitmek için epey bir tantana yaratmış durumdayız yani ama ben hala kendimi süper, çok mutlu keyiften tavana zıplayacak kalbi pır pır falan hissetmiyorum, hiçbir şey hissetmiyorum. Yok bu biraz eksik oldu, dün gece ilk kez bir an Tanzu gelip Cancun'da(Meksika sahil şehri) hava yıl boyu 25 derece dediğinde havaya sıçramak istedim kalbim yerinden fırladı, tavana çarptı sonra yerine geri geldi ve atmaya devam etti. Nefis bir andı, mucizeviydi, ahaaa işte bunun için bütün bu çaba dedirten andı, güzeldi. Devamını bekliyorum.

Aslında tüm bu iş ve paramız yeter mi- evet öyle bir kaygıya da ara sıra kapılıyorum ama o neyseki süper hızlı bir şekilde yok oluyor, çok defalarca hesap yaptım, paramız yetiyor- saçmalığı dışında nefis bir hareket oldu seyahate gidiyor olmak. Yani ben her ne kadar hissiz ve uyuşmuş olsam da çok derinlerde süper bir şey yapıyor olduğumuzu biliyorum, hissetmesem de biliyorum, gerçekten biliyorum. Gidiyoruz işte, yolda olacağız, etrafa bakacağız, insanları göreceğiz mini mini dünyamızdan çıkarak başka evler, antenler, sokak tabelaları hayvanlar tanıma şansımız olacak, yürüyeceğiz uzun uzun, kafa göz yara yara konuşacağız umuyorum, bir şey yiyip içeriz, onu burada da yapıyoruz gerçi. Hiçbir şey değilse bile uzağa, gidebileceğim en uzak noktaya kadar gitmiş olmak bile yeter. Dünyanın bir ucu işte. Daha ne olsun.

Yazmak iyi geldi, heyecanımı tetiklemeye başladı, sanki vücudumda kimi noktalar var ve o noktaların üzerlerinin açılması gerekiyor, o noktacıklar açılsın ki içinden heyecanım dökülsün dışarı taşsın beni sarmalasın, yazdıkça bir şeyler, ne olduğu mühim değil, hattı zatında binlerce kelimede savurabilirim, beni bağlar. Evet yazdıkça o delikleri tıkayan şeyi dışarı atmaya başladığımı hissediyorum, yavaş yavaş.

Giriş

Gidiyoruz, 16 Kasım 2009 – 16 Mayıs 2009 arasında Orta ve Güney Amerika’da biraz dolanıp, kuzeyden güneye ve ardından tekrar kuzeye olmak üzere bir rota izleyerek elimizden ve o anki ruh halimizden geldiğince şehir, sokak, ev, kilise, piranha, ağaç, Aztek falan görüp geleceğiz

Biraz ben, biraz Tanzu yazacak, Tanzu bol bol çizecek, ikimiz de fotoğraf çekeceğiz, herkese kart atmaya çalışacağız, en çok Can’a tabii ki. Gezimize büyük şeyler atfetmiş değiliz, bir arabamız vardı onu sattık, elimize geçenle de belki biraz sürüne sürüne de olsun dolanmayı seçmiş durumdayız hepsi bu. İşlerden ayrıldık, biraz hazırlık yaptık, çok fazla planlamış değiliz, gidiş dönüş biletimiz var. Gerisi biraz bilinçli, çokça spontane, kervan yolda düzülür misali yolda bir şekilde belli olacak.