ACISIYLA tatlısıyla Oaxaca (Wa-ha-ka)

Karnınız mı acıktı? Hiç üşenmeyin, orta Amerika’nın bu en güzel şehrine gelin. İster mole sosunda bistec (et sote gibi) sipariş edin, ister bir haftalık mükemmel yemek kurslarına gelip bu lezzetleri daimi kılın kendi bünyenizde…

Karıcığımın da bahsettiği üzere zor bir transportasyon sonunda ulaştık Oaxaca’ya. 9 saatlik zorlu bir yoldan sonra bünyemiz yorgun düşmüştü. Bu lezzet kentinde, kahvaltı ile başlayan günümüz, Zocaloya varınca bayrama dönüşüverdi…
Birasından mı tatsak yemeğini mi mideye gümletsek şeklinde aklımız ve midemiz karıştı sanat dolu sokaklarda. Merakınıza son verip neler tükettik neler içimsel olabilir sizler ile paylaşayım istiyorum;

Ne Nerede ve Nasıl?

Zocalo ya uzak ve yerel bir mekanda yemenizi bütçesel anlamda öneriyoruz. Nereye mi gideceksiniz? Biraz tabana kuvvet zocaloya 5-6 dakikalık uzaklıktaki Mercadoya yürümek sureti ile ulaşınız. Ulaşma eylemi sırasında küçük tükkanlarda çikolata ve mezcal (%100 alkole varan, meyve aroması ile birlikte hafifleyen, yerel afrodizyak likörümsü içki. Ek bilgi: sek olarak lime ve kırmızı toz biber ile tüketilebilinir tabi yiyorsa) gözlemleniyor, ama hevesinizi mercadoda yiyeceğiniz mükellef yemek sonrasına saklayınız. Mercadoya girdikten sonra birçok İspanyolca teklifi kulak arkası edip en yerel ve Oaxacan yazılı açık lokantaya oturunuz. Oaxaca’ya özgü mole sosunda bistec (salsa sosu olmamasına tikkat edilmeli, aksi durumda yanarsınız karışmam) ya da mole sosunda pollo (tavuk) sipariş ediniz. Ağız yanması durumuna karşı aqua de fresca yı ( meksikanın binbir meyvesinden elde edilen, bildiğimiz taze sıkılmış meyve suyu) önemle siparişinize ekleyiniz. Biz kişisel olarak aqua de jamaica sempatizanı olduk ama sizler deyenimsel yaklaşıp herhangi bir aqua de fresca sokabilirsiniz midenize…

Acılı ya da acısız ve fakat lezzetli bir yemek sonrası, çikolata ve mezcal edinerek zocaloya tıpış tıpış dönünüz. Şehre doyduktan sonra tabanlarınızı rahatlatmak amacı ile zocaloda katedrale bakan bir cafeye oturup bira söylemenizi şiddetle tavsiye ediyoruz. Biz müstakbel minik özel ailesi olarak moleno grubu biralara bayıldık. Ben bireysel koyu bira sever olarak Negro Moleno’yu tükettim.

Dipnot olarak; biranın yanında getirdikleri fıstıklara tikkatli davranın… Tüketim esnasında silikonlu ve sızlayan dudaklara sahip olabilirsiniz… Şimdiden afiyet olsun…

Vamos a bailar Oaxaca!

Türkçe meali Oaxaca haydi dans et oluyor, bu şehir bir dans manyağı çıktı, her köşede birileri iki dirhem bir çekirdek giyinmiş dans ediyor, kafamızı nereye çevirsek kitapçı, sanat galerisi, güzel bir cafe, sokakta her şeyi satan satıcılar, ellerinde kendilerinden büyük balonlarla oynayan çocuklar.

Daha işin başında bu kadar çok seveceğimiz bir şehirle karşılaşmış olmak dünya ne kadar büyük ve biz ne kadar küçüğüz hissiyatı yaşatıyor.
Çarşamba akşamları olduğunu tahmin ettiğimiz, dans atraksiyonunda şehrin tüm eski tüfek amca ve teyzeleri ana meydanda- artık sizinde bildiğiniz üzere Zocalo’da- toplanıyor, iskemleler diziliyor, orkestra yerini alıyor ve haydi herkes dansa. 70 yaş üstü amca ve teyzeler, büyük bir ciddiyetle her yeni değişen notaya uygun olarak bütün bir gece salınıyorlar.

Bu şehirde aslında yapacak çok şey yoktu ama bir o kadar da çok şey vardı, ispanyolca konuşma çabalarımızı nezaketle karşılayan esnaf, peynirden, böceğe ne ararsanız bulabileceğiniz Mercadolar, şehri enine ve boyuna kesen onlarca sokak ve ıvır zıvır satan dükkanları, yoruldukça kahve molası verdiğimiz, leziz kahveli cafeler, acaip resim ve heykellere ev sahipliği yapan galeriler, çok ilgi çekici olmasalarda Meksika’nın yerli halkları Zapotecler ve Mizteklerin mirasını görebileceğimiz müzeler, bir de yakınlardaki iki Zapotec şehri. Monte Alban ve Mitla.

Biz daha büyük ve eski olana- Monte Alban’a gittik, gerçekten çok güzeldi, derli toplu bir şehir görebilme şansının yanı sıra, her şeyin bir de İngilizcesini yazma nezaketini göstermişlerdi bu kez.

Si no Ulises Ruiz no se va, Calderon no pasara
(Ulises Ruiz gitmezse, Calderon geçemez!)

ABD’nin onlarca yıldır arka bahçesi muamelesi yapmakta olduğu Meksika’da, 1994 yılında ABD ile imzalanan NAFTA antlaşması sonucu – Nafta ile bir nevi her şey Amerika’nın oluyor- pek çok eylem gerçekleşiyor. Bu eylemlerin en uzun süreli ve kanlı olanı ise Oaxaca’da başlayan öğretmelerin grevi.
22 Mayıs 2006’da 70 bin öğretmenin katılımı ile başlayan grev büyüyerek diğer eyaletlere de yayılıyor, eylemin 160. gününde Meksika federal devlet güçlerinin Oaxaca’ya saldırısı ile arkasında onlarca ölü ve çok daha fazla kayıp bırakarak kanlı bir şekilde son buluyor.

Devrimin başarıya ulaşamamış olsa bile bu şehirden çıkmış olması hiç şaşırtıcı gelmiyor.

Oaxaca gerçekten çok güzel bir şehir, henüz çok bir şey görmemiş olsak da gördüklerimizin en güzeli. Tanzuu beylerde Oaxaca’nın Meksika’da dillere destan olan lezzetlerinden bahsedecek.

Gelecek durağımız, koloniyel kentlerin en afilisi olduğu iddia edilen San Cristobal de la Casas.

Burası Taxco, buradan çıkış yok!

En son Taxco ve tavşanları geride bırakarak Oaxaca’ya doğru yol alacaktık, ancak bu işler umduğumuz kadar kolay olmuyormuş, Mehmet abinin hadi bir gece daha ısrarlarına dayanamayarak bir geceyi daha Taxco’da tamamladıktan sonra ertesi gün Meksika’nın batısına ilerlemek üzere direkt otobüs bulacağımızın söylendiği Cuernavaca’ya doğru yola çıktık, tabii ki direkt otobüs yokmuş. Daha doğrusu olan tek otobüs haftanın 2 günü çalışan ve dünyanın en pahalı otobüsü çıkınca, biz de yönümüzü önce Puebla’ya ordan da son sürat koşarak 18’de kalkacak olan Oaxaca otobüsüne çevirdik.

9 saatlik Taxco-Puebla-Oaxaca yolculuğundan sonra hostelimize yerleşmiş, olmayan İspanyolcamızla ilk kez yolumuzu bulmuş olmanın tanımlanamayan gururu içindeydik.

Taxco ve tavşanları

Taxco Mexico City’e 2 saat uzaklıkta minik bir şehrimsi. Genelde günübirlik turlarla gelinen Taxco’ya biz kamp kurmuş durumdayız.
Teşekkürler Mehmet Abi, bize hakikaten süper baktın. Tavşanlarına da ayrıca hasta olduk.

Her İspanyolca konuşulan yerde olduğu üzere burada da bir Zocalo ve kilise mevcut. Turistleri çeken kısım bu kiliseymiş, Meksika’nın en eski kiliselerinden kabul ediliyor, biz geldiğimizde her ne kadar restorasyon devam ediyor olsa da hakikaten güzel bir kilise, kiliseyi çevreleyen meydanda bir sürü dükkan ve ortada bir oturma kısmı var. Bu kısım tamamen çocukların hakimiyetinde, veletler 24 saat koşturacak enerjiyle çılgınca coşuyorlar. Bir de şehrin tepesinde, yürüyerek daha doğrusu tırmanılarak 25 dk mesafede kollarını açmış bir jesus – buradakiler hristo diyor- var. Brezilyadakinin küçük bir kopyası denilebilir. O kadar gün burada kalınca ona da tırmandık tabi.

Taxco’nun en komik kısmı Volkswagen taksiler, daracık, çift yön ve ağırlıklı olarak yokuştan oluşan bu şehirde onlarca tosbi vosvos cirit atıyor. İstanbul trafiği zor diyenleri Taxco’ya bekleriz.

Velhasıl bir süredir burada kurduğumuz kamp yarın sona eriyor ve sabahtan Cornavaca üzerinden Oxaca’ya doğru yola devam ediyoruz.

Teotihuacan

Ansiklopedik bilgi için wikipedianın yardımcı olacağı Teotihuacan başta Güneş ve Ay olmak üzere irili ufaklı pek çok piramide ev sahipliği yapıyor. Oldukça geniş bir alana yayılmış bir kent burası bir piramitten diğerine yürü yürü yol bitmemekte. Benim hayatımın ilk piramitleri olması bakımından kalbimde ayrı bir yerleri olmadı değil. Tırmanması biraz güç de olsa en tepeye kadar varmış olmanın haklı gururu içerisindeyim. Fotoğraflara bakarak aldanılmasın en yüksek piramit olan Güneş’e 20 dakika da falan tırmanılıyor

Hola Mexico!

Bir haftadır Mexico topraklarındayız. Taxco’da tipik bir Meksika evinin balkonunda kahve ve leziz bisküvi eşliğinde Mexico City’i anlatmaya başlıyorum.

New York’tan 5 saatlik yoğun sallantılı bir uçuşun ardından daha havalimanında adamların rahatlıkları hissedilmeye başlıyor. Pasaport bankolarının hepsinin önü açık. Ferah feza bir kontrol durumu mevcut. Birkaç polisten başka güvenlik yok ve bizim pasaportlarımızı tanımıyorlar. Bir 10 dakika kadar göçmenlerin tutulduğu odada bekledikten sonra giriş damgalarımıza kavuşuyoruz. Hostelimize ulaşmak için ya taksi ya metro. 5 saat önce Newark Havalimanına ulaşmak için bütçe sarsıcı bir meblağ zaten ödediğimizden tercihimiz metro. Mexico City metrosu dünyanın en fazla yolcu taşıyan metrosuymuş, bizzat gözlerimizle de şahit olduk. Vagonlardan içeri iniş ve çıkışta insanlar birbirlerini ezmesin diye her istasyonda iri silahlı polis ağabeyler büyük bir kutunun üzerine çıkarak “yavaş ama önce inenlere yol verelim” babında olduğunu tahmin ettiğimizi cümleler çığırıyorlar. Ufak da olsa başarı sağlamaktalar ki, biz de iri çantalarımızla ilk metromuza biniyoruz. Bu arada muhtemelen aynı zamanda dünyanın en ucuz metrosu burada (sınırsız aktarma 2 peso, 1 dolar=12 peso)

Hostelimiz Zocalo’da. Zocalo İspanyolca’da meydan demek, Pazar olmasından mütevellit bütün Mexico City Zocaloya akmış. Her yerde bir atraksiyon, kah yerliler tam tam dansı yapıyor, kah bir yerlerde bir şeyler pişiyor, kafamızı nereye çevirsek başka bir alem, bu arada bu arkadaşların Zocalosu dünyanın en büyük 3 Zocalosundan birisiymiş, kendisi Aztek uygarlığının başkenti Tenochtitlan’ın üzerinde yükseliyor Altına susamış ve doymayan İspanyollar Aztekleri silip süpürüp kendi dünyalarını yaratmışlar tüm Latin Amerika da olduğu gibi Meksika’da da.

Coyoacan

Aztek başkenti kalıntıları üzerinde yükselen Başkanlık sarayı – ki içinde Diego Riviera’nın şahane duvar resimleri vardı-, büyük katedral, yanlışlıklıkla girilen Mexıco City tahtakalesi derken rehber haritamızın yönlendirmesiyle Coyoacan ilçesine gitmeye karar veriyoruz. Burası Frida Kahlo’nun meşhur mavi evinin olduğu semt aynı zamanda. Mexico City’de büyün sokakların adı büyük başkentlerden, cadde adları da ülkelerden geliyor. Halka az da olsa coğrafya öğretme özlemi mi yoksa kompleks mi çözemeden Arjantin caddesinden, Viyana, Berlin ve Londra sokaklarını geçerek Frida’nın evine varıyoruz. Pazartesi kapalı, devrisi gün gene geleceğiz. Haritanın önerdiği rotada yürürken bütün evler inanılmaz güzellikteler, tam bir renk cümbüşü, muhtemelen devasa bahçeler içindeler- bahçeler görülmüyorlar zira evlerin görülen tek kısmı duvarlar, kapılar ve yüksekte kalan kısımları, her yerde maksimum güvenlik, devasa demir kapılar, dikenli teller, kimilerinde duvara yapıştırılmış cam kırıkları, bazı Meksikalılar diğer Meksikalılardan belli ki çok korkuyor. En azından bir evin içini yakından görebilmek için yolda kapısı açık gördüğüm tüm evlere turist yüzsüzlüğü ile dalıp bir iki bahçe görmeyi başarsam da, en azından bir evin içini görmek için Frida’nın evine gitmek farz oluyor.

Frida ve Diego’nun evleri

Bir gün önceki ahdimizi yerine getirip sayın Kahlo’nun şahane bahçeli, odalardan odalar çıkan evini geziyoruz. Ev-müze tamamen Frida’nın Diego’ya aşkına bir anıt niteliğinde, her oda ve bahçenin bilumum köşesini Frida’nın Diego’nun ne şahane, ne yaratıcı ne mükemmel bir adam olduğuna dair sözleri süslüyor, kadına ayıp olmasın diye de araya Diego’nun üç beş lafı sıkıştırılmış. Bu aşkın diğer tanığı Troçki abinin de evi de yakınlarda ancak daha antropoloji müzesine gideceğimiz için es geçiyoruz.
Basiretimiz bağlandığından olsa gerek, Frida’nın evinin önünde taksiye bineceğimiz tutuyor. Cingöz bakışlı, geveze amcanın taksisine kurulunca amcanın ilk işi bize Frida biletinin kalan kısmında yer alan Diego’nun evine götüreyim ben sizi diye yönümüzü değiştirmek oluyor. Peki amca hadi götür bakalım.

Diego hakikaten normal bir adam değilmiş. Herif kendine piramitten ev – saray –müze karışımı bir şey inşa ettirmiş, içi odalarca Aztek heykelleri ile dolu, gerçek mi reprodüksiyon mu bilmiyorum-özel tur yapıyorlar ve sadece İspanyolca-. Aferim taksici abiye diyerek bu çok acaip mekandan ayrılıyoruz. Kendisi kapıda hazır ve nazır olarak bizi bekliyor, nihayet yönümüz antropoloji ve tarih müzesi, en azından biz öyle sanıyoruz. Çok amaçlı haritama göre öyle atla deve bir yol yok önümüzde taş çatlasa 10 dakika, abi gidiyor, gidiyor, ana yollardan geçiyor, bir yerde trafiğe yakalanıyoruz bize şeker ikram ediyor, İspanyolca öğretme çabasında derken uzun bir süre sonra nihayetinde varıyoruz müzeye, ben son 15 dakikadır adamın dolandırıcılığın farkında olduğumdan son numarasını bekliyorum. Önce 400 peso istiyor ki bu onların nizamında çok acaip bir para, daha neler çüş falan diyerek adama 200 peso teklif ediyorum, 300 diye diretiyor, 200 ü veriyoruz, ucuz bir taksici numarası olarak 20 peso geri uzatıyor yanlış para verdiniz diye, ee bu kadarı fazla tabi, İstanbul taksicilerinden kaç kere gördüm ben bu numarayı, polis diye diklenince abi derhal yok oluyor, biz de hafif sinir içerisinde nihayet müzemize kavuşuyoruz.

National Museum of Antropology and History

Dikdörtgen biçiminde orta avlusundaki heykelimsi bir şeyden şelale modeli sular akan kocaman bir müze, alamet-i farikası Meksika topraklarından çıkan tüm uygarlıklara ait hazineleri barındırıyor olması (10.000 den fazla orijinal eser) , bonus olarak da şehrin en büyük parkı içinde yer almanın avantajını kullanarak bahçesine ağaçlar içinde kurduğu tapınaklarla gerçek bir Aztek kentinde dolaşıyor hissini yaşatması. Ağzımızın suyu akarak ve binlerce fotoğraf çekerek geziyoruz müzeyi. Herkese de çok tavsiye ediyoruz. Müze çıkışı sevgili rehber haritamın önerisi doğrultusunda, heykelperver Meksikalıların en afili heykelleri ile süsledikleri caddesinden yürüyerek varıyoruz Zocalo’daki gürültüsü eksik olmayan hostelimize

NYC; devasa şehre devam…

Tıkırdamadan ve güneşli bir güne kalkılan iki sabahtan sonra kapalı bir sabah ile karşılıyoruz üçüncü günümüzü. Biraz rehavet biraz da dev şehri adım adım dolaşmanın verdiği yorgunlukla geç çıkıyoruz artık evimiz sayılan Queens’ten. Kapalı bulutlu havada hiç de hoş olmayan bu şehirde metroya ulaşmak için otobüs kullanmayı seçiyoruz bu defa. Attan in eşeğe bin şeklinde devam edeceğiz sanırım bugün zira bulutlar fevkalade gri. Metroya inip sınırsız ve sinirsiz kartımı slip ediyorum ve fakat turnike carttttttt yarıda kalıyor karım karşıda ben diğer yakada kalıyoruz. Tekrar slip edelim niyeti ile slipliyorum ama çok kibar makine ‘used’ ibaresi ile gıcık bir sinyal gönderiyor gözlerime. Ne yapacağız Mr. Ulan makine? Bir sonraki kullanım için 18 dakika kadar beklenmeli diyor karşıdan karıcım bitanem. Sınırsız ve sinirsiz turnikede de bi Amerikalı görevlinin kulu yok. 18 dakikalık metro hapishane parmaklıklarının arasında cezamı çektikten sonra tahliye oluyorum sınırsız ama bu kez sinirli…
Neyse yolda bu gibi enstanteneler gelecek başımıza diyerek günün planını yapıyoruz metro vagonunda. Madem gün bulutlu o zaman müze yapalım diyerek hızla metroluyoruz Midtown’a.
İlk durak Grand Central. Şu filmlerdeki mafya heşaplaşmalarının yapıldığı, insanların başka şehirlere çufçufladığı büyük istasyon… Foto görevimizi deklanşörledikten sonra centralin sıcak klimatize ortamından da faydalanmak sureti ile tükkan dolaşıyoruz.
Şehrin altında dolaşmaktan bayılıp ahmak ıslatan yağmura doğru merdivenleri çıkıyoruz. Hedef MOMA… Uptowna çıktığımız yerde NYC kütüphanesinin olduğunun farkına varıp biraz da bu mermer kaplı büyük binayı dolaşıyoruz parmak uçlarımızda…İnsanlar çok sessiz çok huzurlu okuyorlar bu tarihi bi o kadar okuma dürtüsü uyandıran salonlarda. Biz okumaya değil gezmeye geldik, kendimize ’çok okuyan mı yoksa çok gezen mi bilir?’ sorusunu sorarak dışarı çıkıyoruz.
Hava hala tükürmekte ve bize ahmak demekte iken kültürlenmek ve ahmaklıktan kurtulmak için MOMA’ya koşturmaca yürüyoruz. MOMA bulunuyor bilet ediliniyor. Bu bilet hem MOMA hem de şehri yüksekten gözleyeceğimiz Rockefeller Center’deki ‘top of the rock’ girişimizi içeriyor. İçerik 30 dolar. MOMA vestiyerine yönelip kamburlarımızı bırakıyoruz kibar abiye.. Bu arada bir detay; şehirde dolaşırken arada bir yol bulmak için haritaya bakıp durakladığımızda, Amerikalı teyzeler amcalar yanımıza gelip yolu mu kaybettiniz? Nereye gideceksiniz? Gibi kibar sorularını sorup bizi çook şaşırtıyorlar, zira Amerika uçak biletimize rehberlik hizmeti dahil değil. Bu duruma çok şaşırıp önceleri deli olduklarını düşündüğümüz nazik Amerikan vatandaşlardan özür diliyoruz…
Neyse vestiyer çantalarımızı alıyor ama içindeki bilgisayar ve fotoçekimsel aygıtımızı vesmiyor, biz gezerken onlara bir şey olmasın diye yanımıza vestiyor. İçeri adımladığımızda Tim Burton sergisine dair ucibik balon heykel ile selamlaşıyoruz. Tim Burton amca biz Meksika’ya uçarken gelecekmiş MOMA’ya. Biz de kendisini çok ayıplayarak modern sanata buluyoruz kendimizi. Picasso ve Gogh amcalar tavaf ediliyor. Monet, Klimt, Miro ve daha nice eli öpülesi amcalar ile momalaşıyoruz. Bir Amerikan rüyası günü daha sonlandırıyoruz…
Ertesi sabah güneşli güneşli uyanıp aynı yolları izleyerek geçiyoruz Manhattan’a. İstikamet Downtown ileri. Greenwich’in güzel sokaklarını dolaşıyoruz. Burası Manhattan’ın en güzel yeri diyoruz karıcımla. Güzel bir kafede – adı Joe (meraklısına)- kahvelendikten sonra çıkışta kapının önünde oturan Amerikan polisiye dizisinde oynayan bir oyuncuyu fark ediyoruz. Burası oyuncular, öğrenciler ve Midtown’da koşuşturmayı sevmeyen Amerikalıların mekanı. Karıcım birtanem Sex and the City dizisindeki sokağı bulmak istediğini söyleyince birkaç taban eskitip sözü geçen sokağı ve ünlü evi buluyoruz. Çok fazla ziyaretçisi olduğunu ve çook yasak olduğunu kapıdaki amcadan anlıyoruz. Kaçak foto çekip uzaklaşıyoruz. Dolaşmaktan acıkan bünyemize Greenwich’in en dolaşılası yerinde bir Tayland lokantasında çok ucuza nefis bir tay yemeği sokuyoruz, çook mutluyuz…
Akşama doğru şehri yukarıdan göreceğimiz Rockefeller’e gidip bayaaaaaaaa yukarı çıkıp çok nazik Amerikalı görevliler eşliğinde muazzam şehir manzarasına doyuyoruz ve tabiki fotoluyoruz NYC’yi şipşak olarak. Aşağı inmek istemeye istemeye inip yukarıya Uptown’a metrolayıp Metropolitan müzesine giriyoruz yan kapıdan. Cebimizdeki en küçük doları verip aşağıdan yukarıya hızlı bir tur atıyoruz, zira biraz geç kalmışız. Yine de çok hoşnut kalıyoruz. Akşam geçici ev sahibimizle yemek yemek için eve doğru dönüyoruz. Kaldığımız yere iki metro durağı kala inip sözleştiğimiz restoranı buluyoruz. Lynn ile yemek yiyip aynı şeylerden konuşmayıp geceyi sonlandırıyoruz.
Dev kentte son sabahımız. Lynn bir önceki akşam bize söz verdiği pan cakeleri öğlen yemeği niyetine yapıyor. Çok sevmediğimiz pan cakelerden sonra Brooklyn gezisi için evden çıkıyoruz. Brooklyn’i gezip ünlü Brooklyn köprüsünden geçiyoruz. Köprüden geçene kadar ayıya dayıdan başka birçok kelime söyleyecek kadar yürüyüp fotolu anılı sonlandırıyoruz köprüyü. Bu son günümüzde çok yürümeyelim yeter artık dedikten sonra son kez Midtown’ı dolaşıp Midtown ile vedalaşıyoruz. Uptown çok üzülür dedikten sonra son müze görevimizi gerçekleştirmek üzere Guggenheim müzesine, akıllanmış olan biz küçük Özel ailesi, otobüs ile gidiyoruz. Yine çok hızlı müze turundan sonra bu koca kente son kez veda ediyoruz...
Geçici evimize ve geçici ev sahibimize son kez dönüyoruz aynı metro ve otobüs vasıtası ile. Size de elveda metro ve otobüs abi. Eve döndüğümüzde Lynn sabah havaalanına gideceğimiz taksiyi ayarladığını bildirip cumartesi rahatlamasına çıkıyor friend dedikleriyle. Devasa şehir çok büyük ve çok yorucu gelmiş olmalı ki, vücudum tavır koyuyor ve al sana ateş diyerek çanta toplamada biricik karıcığımı tek başına bırakmama sebep oluyor. Bitanem hem çanta toplayıp hem de ateşimi düşürüyor. Çok teşekkür ve çok özürler karıcım, derken uyuya kalıyorum. Sabah uçak için saat 4 30’u gösterirken uyanıyoruz ve aaaaaaaaa ateş gitmiş. Çoook sevinip çok vedalaşıp sabahın körü taksisi ile gidiyoruz Meksika uçağımıza….