Kazananı açıklıyoruz...

Öncelikle değerli katkılarından ötürü tüm katılımcılarımıza teşekkürlerimizi sunuyoruz. Aşağıda fotoğrafını göreceğiniz üzere,

tam olarak doğruyu yansıtmasa da sonuca en yaklaşan yarışmacımız Nokta Çelik oluyor. Alkışlar burada Nokta için. Kendisine Yucatan'dan bir sürpriz getireceğiz.
Diğer katılımcılara da taliplisi olursa guney amerika da rotamız üzerinde istedikleri bir noktadan kart atabiliriz. Adresinizi polente at gmail'e gönderebilirsiniz

Bu arada Tansu'yu kıskanıp ben de 1 sağ ve 1 sol ayak bileğime olmak üzere 2 adet dövme kondurdum. Onlar da şu aşağıdakiler oluyor.


Bu arada Antigua resimlerini sonunda Flickr'a yüklüyoruz. Sırada Tikal ve Palenque yazıları + fotoları var. Bir de Tansu'dan Guatemala Gurme

Günün Sorusu

Yukarıdaki fotoğrafta Tanzunun elinde neden siyah bir eldiven var? Cevabı bilen şanslı yarışmacılarımıza Güney Amerika'dan yerel bir zımbırtı getireceğiz.

Latin Amerika’nın kesik damarlarından müzik fışkırıyor

10-13 Aralık 2009
3 gündür Antigua’dayız, epi topu Göztepe kadar bir yer, bütün şehir Arnavut kaldırımlı, buradan anladığımız Antigua büyük şehir belediyesi pek çalışkan değil, kendini parke taşları kaldırıp asfalt döşemeye adamamış.

Şehrin ortasında büyük bir park var, kendisine Zocalo diyebiliriz, gerçi Guetemala halkı central park olarak adlandırıyor, üstelik ABD’lilerden nefret ederkene. Sokaklar birbirlerini dik ve paralel olarak kestiklerinden şehirde kaybolmak na mümkün. İllaki biri diğerine bağlanıyor isimleri de 1. Cadde, 2 cadde olarak artıyor toplamda da 8 adetler, anlayın siz şehrin büyüklüğünü. Rengarenk binalar, şıkır kafe ve barlar, geleneksel el sanatı satan dükkanlar, dükkanlar ve dükkanlar, aralarda yıkılmış kiliseler. Kısaca Antigua diyebiliriz. Kiliseleri gezmedik bu sefer, yola çıktık çıkalı o kadar çok kilise gördük ki, yıkık olanları da görmeyeverelim diye eledik.

Genelde İspanyolca ders almak için gelinen bir yer burası, biz de niyetlenmiş olmamıza rağmen hem zamansal nedenlerden hem de ders çalışma isteksizliğimizden vazgeçtik, kafa göz yara yara anlaşıyoruz nasıl olsa.

Geldiğimizden beri her akşam bir konser ve bitimsiz havai fişek gösterisi vuku bulmakta, ilk gece sabaha kadar süren kaynağını keşfedemediğimiz, ancak tekdüze ritmi nedeniyle bir süre sonra delirium efekti yaratan bir şeyler çalıyordu, ikinci gece yakınlardaki yıkık kiliselerden birinin bahçesinde öğrencilerden kurulu olduğunu düşündüğümüz senfoni orkestrası, pek havalı klasik gitarcı bir abi ile ortak konser vermekteydi, -konserden yolda gördüğüm smokinli insanlardan şüphelenmem sonucu haberdar olduk- dün gece ise ana meydanda Guatemala senfoni orkestrası devlet balesi ile ortak bir atraksiyon içindeydi, daha enteresanı ise yerlisi yabancısı herkes büyük bir klasik müzik fanıymışcasına huşu içerisinde konserleri izliyordu.

Burada vuku bulan bir diğer eğlenceli aktivite ise San Cristobal’den hatırlayacağınız Guadalupe adına düzenlenen şenliklerin bir ayağı olarak gerçekleşen çocuk aktivitesi. Muhtemelen Guatemalalılar buna daha dini bir isim veriyorlardır ama bence gayet 23 Nisan simülasyonu gibiydi. Ufaklıklar, genelde büyüklerin giydiği yerli kostümleri giydirilmiş, erkeklere bıyıklar ve sakallar çizilmiş, kızlar saçlar yapılı bir şekilde Guadalupe adına adanan kiliseye geliyorlar ve kilisenin içerisinde Guadalupe’nin heykeli altında bir takım faaliyetlerde bulunduktan sonra şenlik alanına salınıyorlar. Ebeveyn baskısı hak getire, aman koşma, düşersin yapma etme yok, bütün veletler ellerinde balonlar bir o tarafa bir bu tarafa koşup duruyorlardı. Şenlik alanının alameti farikası ise arka fonda Guadalupe’nin kocaman bir fotoğrafının olduğu, önde bebek İsa, Meryem ve koyun kardeşlerin heykelinin yer aldığı, yerlerin çam iğneleri ile döşendiği ve içine çocukları konulup fotoğraf çektirdikleri minik sunaklar. Bu sunaklardan en az 15 tane var, hepside epey iyi iş yapıyor.

Tabi buralara kadar gelip gurmesel aktivitelere girmemezlik etmedik hele ki Guatemala kahvesi varken, fekat her zaman olduğu üzere gurme kısmını Tanzucan yazacaklar.

Bu arada Bloggerdan kaynaklanan saçma bir durumu düzeltmek amacıyla yukarıdaki blogger tarafından verilen tarihten azade olarak her yazının üzerinde reel- bizim gerçekten o bölgede bulunduğumuz- tarihi yazacağım, ek bilgi olarak iletmek istedim.

Ara nağme

Yolda olmak ve bir kente bakmak hayata nasıl baktığınla ilgiliymiş, ben burada bunu bir kez daha öğrendim. Eğlenmeyi ya da söylenmeyi seçiyorsun. Sokaklar kalabalık, yollar dar, arabalar eski, satıcı çok ve çocuk olanları pek yapışkan, listeyi uzatmak ya da üzerine çentik atıp, şehrin parke taşlarını sevmek, çocukların eşit olmayan bir dünyada büyümek zorunda olduklarını hatırlamak, insan sesleri ile yankılanan meydanlarda kalabalığı seyredip gülümsemek de tamamen bizim elimizde.

Yola çıkıp bir tercih yapıyoruz, hayata bakıp bir tercih yaptığımız gibi.

Chicicastanengo'da perşembe pazarı

Chicicastanengo’da verdik kendimizi alışverişe demek isterdim ancak nafile. Orta Amerikanın en büyük yerli pazarı olan kısa adı ile Chici pazarı, Perşembe ve Pazar günleri kuruluyor, gecelemek için pek sevimli bir yöre olmadığından ideali bulunduğunuz yerden bir turla kendisine ulaşmak, birkaç saat dolanıp yoğun pazarlıkla yöresel bir şeyler almak ve geri dönmek. Biz Panajachel’den Antigua’ya doğru giderken kendilerine uğradık. Böylece sevgili sırt çantalarımızda minibüs de uslu uslu bizi bekledi. Son bir aydır Tanzuucum ne beğense olmaz Chicicastanengo’dan alıcaz, en güzel ve ucuzları ordaymış diye çocuğa baskı yapıyordum, bu pazara tamamen hazırdık, ancak beklentimizin pek altında çıktı. Epi topu 3 ya da 4 sokak, birbirinin aynısı ürünler -ürünler yerel olunca tabi, bir Salı pazarı zenginliği beklemek anlamsız- ve turist fiyatları -gerçi siz daha yok der demez fiyat indirmeye ve biraz direnirseniz istediğiniz fiyattan satmaya razı oluyorlar- ama bu kadar hızlı bir düşüş olunca insan kendini sürekli kazıklanıyormuş gibi hissediyor.
O kadar gitmişken biz de, gelecek günlerdeki fotoğraflarda üzerimizde göreceğiniz etek, pantolon ve müzik aletinden oluşan zengin alışverişimizi gerçekleştirdik. Artık önümüzdeki pazarlara bakacağız, bir tane de Ekvator’da varmış çılgın bir Pazar şimdi ona hazırlanıyorum.

Atitlan Gölü’nde kayak yaptık!

Jaibatlo, Atitlan gölü kıyısındaki birkaç yerleşimden biri, diğerlerine ulaşmak için ya tekne ya da keçi yolunu kullanmak gerekiyor. Dün akşamki Utah’lı abilerin önerisi ile bugün yandaki koya doğru ufak bir trekking yapıp orda da dağlara nazır kayak yapmaya karar verdik. Harika bir göl arkasında dağ, arada bir takım birbirinden güzel ev manzaraları eşliğinde yarım saatlik yoldan sonra Isla Verde adında yogacan bir otelde hedefimize ulaşıyoruz. (Buralarda yoga da pek modaymış)

İşte göl, işte kayak, işte kürekler, ne tarafa çekince nereye dönüyordu, düz niye gitmiyor, neden sürekli kendi etrafımızda ufak daireler çiziyoruz? Bu kayak denen şey hiçte dışarıdan göründüğü kadar kolay değilmiş. En iyisi kumandayı Tanzu’ya bırakıp gölün tadını çıkarmak, o da kürek çeksin diyerek yayıyorum iyice. Böylesi çok pratikmiş, hehe

Bu gecede Vulcano Lodge’da enerji depoladıktan sonra yarın sabah Antigua’ya gidiyoruz, görüşmek üzere.

Vulcano Lodge ya da yoksa cennette miyim?

Dünyanın bir ucunda, dağın yamacında etrafında birkaç barakamsı yapıdan başka bir şey olmayan bir yerdeyiz. Kendimize ait bir banyomuz var-3 hafta sonra ilk kez- atıyoruz kendimizi sonsuz sıcak suyun içinde haşlanmaya, ohh su gibisi yok gerçekten.

Burada her yer yeşil, yeşilin her tonu, dev kaktüsler, muz ağaçları, süs narenciye ağaçları, birbirini takip eden ne olduklarını anlamadığımız kuş sesleri ve otelin kurt köpeği pampa. Norveçli bir çift 15 yıl önce gelip, o zaman nasıl olduğunu tahmin etmekte zorlandığımız yere yavaş yavaş bir cennet inşa etmişler. Vulcano Lodge’un kapısından girdikten sonra görüntüye uymayan her şey dışarıda kalıyor. Artık cangılın tam göbeğindeyiz, oraya buraya, ufak evcikler serpiştirilmiş. Her evin terası, terasta hamağı, sallanan sandalyesi, küçük koltukları ve masası var. Kocaman odalar, sade ama Guetemalalı renkli bir dekorasyon. Banyo duvarına boydan boya Atitlan gölü resmedilmiş. Gözü yoran hiçbir şey yok, sade ve bir o kadar güzel. Otelin sevimli sahibesi bir şişe su ile bize odamızı gösteriyor. İçme suyumuz var, sıcak duş var daha ne olsun. Eyooo hadi buraya yerleşelim.

Otelde görünen kimse yok bir tek biz varız gibi, en internet çeken yere yayılıp leziz ötesi kahvelerimizle günün tadını çıkarmaya başlıyoruz, sonra otelin ikramı limonatalar geliyor.

Vulcano Lodge’da her şey ev yapımı, bütün sebze ve diğer her şey bu cangılda organik olarak üretiliyor, dolayısı ile yediğimiz ve yiyeceğimiz her şey daha bir leziz olacak.

Akşam yemeğinde total sayı 5, 2 si biz, diğer 3 ü ise buranın daimi ziyaretçileri ABD’li bir grup. Hemen kaynaşarak durmayan bir kahkaha furyası eşliğinde uzun zamandır yediğimiz en lezzetli yemeği yiyoruz, mmm, her şey leziz, öyle leziz ki, şimdiden yarınki akşam yemeğini bekliyorum. ABD’liler Utah’tan ve hemen gölün kıyısında kendilerine ev-restoran kılıklı bir şeyler yapıyorlar, gidip yerinde inceleyeceğiz..

Burası o kadar güzel ki, acaba tatilin geri kalanını da burada mı geçirsek?