Şimdi vakit olarak biraz gecikmiş olabilir ancak, az önce bir kere daha izledikten ve dobdili dandu gülmekten nerdeyse boğulacak hale geldiği için bu nefizz filmden ötürü çook teşekkürler.
Biz de sizi pek çok seviyoruz.
24 Kasım 2009 Salı
Ne var ne yok, işte size NEW YORK
‘Tıkırtı yapmadan uyanırız, ses etmeden erkenden kalkar dolaşırız şehri, tabi tabi kızcağızı rahatsız etmeyiz’ sözbirliği ile karıcığımla kapamıştık gözlerimizi ilk New York gecesi uykumuza…
Fakat şehir o kadar büyük ki yutuveriyor küçücük planlarınızı… Ne biz erkenden kalkabildik, ne de vücutlarımız istifini bozup kalk dedi bize… eee haklı vücutlar, kendileri 13 saat uçtular.
Pek de erken sayılmayacak sabahın 10:30 unda, iki sırt çantalarımız, botlarımız, polarlarımız ve yakışıklı güneş gözlüklerimiz eşliğinde misafiri olduğumuz Lynn kod adlı ABD uyruklu New Yorker kadının, Queens semtindeki evinden ilk adımlarımızı attık sokağa… New York hiç Amerikan şakası yapmıyor gayet sıcak ve pırıl, fakat ufaktan eserek polarlara verilen paranın hakkını veriyor hem de hiç vize sormadan. Ayrıca Manhattan’ı televizyon dışında görecek olmanın verdiği heyecan ile gören yerlerim (gözler) esintiye yelken açarak vücudumun daha da ürpermesine neden oluyor.
Metro durağına geldiğimizi harita yardımıyla parmaklıyoruz karıcımla. Metroya ulaşmak için birkaç adımlık merdiveni aşağıya doğru kat ettikten sonra, metroya binmemizi şehri gezmemizi olmadı otobüse binmemizi yok yanlış mı bindin in o zaman başka metroya bin gibi faaliyetleri gerçekleştirecek olan bir haftalık sınırsız ve sinirsiz metro kartımızı alıyoruz otomatik kart makinesinden. İster cash ister kredi kartı olan seçeneğe kredi kartı olarak cevaplıyoruz. Kartlarımız elimizde turnikelerden geçip bir kat daha aşağı inip film karesi metro raylarına bakıyoruz. Evet evet geliyor işte metromuz. Çok hızlı gelen tren. Çok hızlı durup çok hızlı kalkıyor. Anlaşılan feci hızlı bir yaşam var bu şehirde. Metrodaki ankösör amca uyarıyor bizleri ’Stand clear of the closing doors please’ –kapıya tikkat edin yawrım- çok kibar ankesör amcaya herkes itaat ediyor. İneceğimiz durağa yaklaştıkça kalbim ‘ben buradayım ve nasıl atıyorum ama’ hava atışıyla gümbürdetiyor göğüs kafesimi.
Durağa geliyoruz ve çok hızlı duruyoruz, kapılar açılıyor ve trene binecek olanlar önce ineceklere yol veriyor. Daha yukarı çıkmadan bu hareketle gözlerim yaşarıyor; aferin len Amerikalılar. Anlaşılan gözlerim daha çok mesai yapacak gibi. Turnikelerden çıkıyoruz ki burada turnikeler iki yönlü – hem giriş hem de çıkış için kullanılıyor, girenler kart slip ediyor- tahmin edeceğiniz gibi kim önce turnikeye yanaştıysa diğer taraftaki ona yol veriyor. Bu hareketlerden sonra gözlerimi silmekten vazgeçiyorum zira sildikçe yeni bir şok ile yaşarıyorlar. Göz silme işini çok fena gereksiz bularak yaşlı yaşlı bırakıyorum.
Yukarı çıkıp hem güneş ışığıyla hem de DEV binalarla tanışıyoruz. Güneş ışığı tanıdık ama gökdelenler binalar bir hayli yabancı. Kendinizi karınca gibi hissettiren bu Manhattan mabedi yürü yürü bitmiyor. Aveneuler aveneuleri streetler streetleri kovalıyor olan ayaklarınıza oluyor. Ne oluyorsa oluyor güzel oluyor. Binalar sırasıyla geçit törenindeler. Empire State Building. Chrysler Bulding. Rockefeller yürü babam yürü bak babam bak… em pire bina (en yüksek) Empire Building oluyor. Önünde çeşitli siyah amcalar rapengiz hiphopcan tavırlar ile önce havyadoin sonra bilet alır mısın deyişlerinde bulunuyor. İlk günümüzde tepelere çıkmayıp tabanlarımızı şişirmeye devam etme kararı alıyoruz ve bloklar arası çok güzel birçok kare çizdikten sonra günün son noktası olarak belirlediğimiz CENTRAL PARK’a geliyoruz. Son nokta o kadar büyük bir nokta ki gezme eylemi bir türlü noktalanamıyor… biz de karıcımla ayaklarımızı unutmak için midelerimize yüklenip tek hamlelik ve ücreti ile ters orantılı hotdoglarımızı mide bastırma niyetine yutuyoruz. Çok fena fotolar çekmeye devam ediyor dizilerde gördüğümüz yerleri birbirimize gösterip 2 saatlik bir aaaaa bak turundan sonra günlük gezimize son veriyoruz…
Queens’e döndüğümüzde saatlerimiz Amerika saatiyle on buçuğu gösterirken midelerimiz artık bu saatte açık olabilecek en makul yeri gösteriyor. Mc donalds gibisi yok. Ama Türkiye’deki Mcdonaldslardan bahsediyorum, çünkü Amerikanın bir tek mcdonaldsları kötü sanırım. Karıcım yarısını yiyemiyor ben ise tad alamıyorum. Lynn ablanın evine otobüsü beklemeden bir an önce varmak için tabanlarımızla son bir anlaşma yapıyoruz. Çoook yürümüş olan Öözel çifti, kendilerini konuk eden ablanın sıcak evine vardıktan az bir Amerikan sohbetinden sonra yataklarına doğru tabanlarına çok basmadan usulca gidiyorlar. Usul usul mışıl mışıl uyuyorlar…
The Day After…
İkinci gün birinci günden daha uyumaklı kalkıyoruz çook rahat yatağımızdan. Lynn’in bize hazırladığı ‘This is for you guys’ Amerikan mısır gevreği kahvaltısından sonra aynı yol istikametinde metroya varılınıyor.
Bu gün aşağıları feth edicesss. Ellis island ve Özgürlük heykeli. Bu island kelimesinden anlayacağınız gibi sudan bir yol ile varılacak özgürlüğümüze… Bilet lazım oluyor bu su yolundan gidecek olan ferry zımbırtısı için. Hemen beyaz atlı polisime soruyorum. Çok karizmatik cevap veriyor çok Amerikan ve aatı da bir o kadar arap atı olan polisimiz. Bileti alıyoruz herkes çok kibar. Kibar kibar sıradan geçiyoruz kibarca kapıya geliyoruz ve kibarca çantalarımızı kontrol için makineye koyuyoruz. O da ne çok kibarca çantalarımız açılıyor ve kibarca İsviçre çakımız ve laptopumuz soruluyor. Hayır biz terörist değiliz ve ülkenize gelirken tüm kontrollerden geçtik. Arkadaki Police Ofisere yönlendiriliyoruz laptop check ediliyor OK, ama çakımızı vermiyor Oficer amca, Ama biz 6 aylık bir gezideyiz ve o çakı bize hediye… yok diyor ama isterseniz zincirini alın. Zinciri alıp ne yapıcaz ki terbiyesiz bakışından sonra çok kibarca çok sinirli biniyoruz ferrye. Bu ne biçim perhiz bu ne lahana turşusu bakışlarla çok özgürlüksüz bakıyoruz bayan özgürlük heykeline… İlerleyen saatlerde deniz havasının rahatlatıcı etkisi ile gezimize devam ediyoruz. Mültecilerin ülkeye girmeden önce kontrolden geçtiği müzeyi geziyoruz… sanırım o eski zamanları daha iyi anlamamız için offiser amca bir mesaj patlatmış olmalı bize…
Ferrye binip geri dönüyoruz. Wall Street ve para ile alakalı bilumum dev binaları gözlemledikten sonra downtowndaki ticketçıdan broadway şovu deneyimlemek üzere hair müzikaline %50 indirimle iki bilet alıyoruz. Downtown ve kısmı sohoyu gezdikten ve şirin bir kafede hem internet hem de bira kahve filan tattıktan sonra Hair müzikali için Broadwaye doğru metroluyoruz. Broadwayin gecesi göz kamaştırıcı arık gözlerim n e yapacağını bilemiyor. Müzikalden önce çok nefis İtalyan ayak üstücü pizzacıda dilim pizza yutuyoruz.
Ve şovvvvvvvvv. Hayli etkileyici bir müzikal izliyoruz. Tek sıkıntım oyunun başrolündeki adamın karıcıma ‘ i love you too baby’ diyerek alnından şapırt öpmesi eylemi idi. Artık çok kibarlaşan ben ‘ben de seni bebeğim iadeyi ziyareti ile öpecek idim fekat ön sıralarda oturmanın verdiği sarhoşlukla oyunun akışına bırakmışım kendimi. Bu noktada Ebru ve Emreye teşekkürlerimizi bir borç biliyoruz…
Yine çok yorgun olan biz yine 25 dakikalık metro dönüşü ile ve metrodan indiğimiz durakta bu sefer otobüsü yakalayarak dönüyoruz Amerikadaki evimize… Çok yorgunuz Lynn ile 10 dakika lafladıktan sonra uyuya kalıyoruz dev şehirde karınca bedenlerimizle…
Fakat şehir o kadar büyük ki yutuveriyor küçücük planlarınızı… Ne biz erkenden kalkabildik, ne de vücutlarımız istifini bozup kalk dedi bize… eee haklı vücutlar, kendileri 13 saat uçtular.
Pek de erken sayılmayacak sabahın 10:30 unda, iki sırt çantalarımız, botlarımız, polarlarımız ve yakışıklı güneş gözlüklerimiz eşliğinde misafiri olduğumuz Lynn kod adlı ABD uyruklu New Yorker kadının, Queens semtindeki evinden ilk adımlarımızı attık sokağa… New York hiç Amerikan şakası yapmıyor gayet sıcak ve pırıl, fakat ufaktan eserek polarlara verilen paranın hakkını veriyor hem de hiç vize sormadan. Ayrıca Manhattan’ı televizyon dışında görecek olmanın verdiği heyecan ile gören yerlerim (gözler) esintiye yelken açarak vücudumun daha da ürpermesine neden oluyor.
Metro durağına geldiğimizi harita yardımıyla parmaklıyoruz karıcımla. Metroya ulaşmak için birkaç adımlık merdiveni aşağıya doğru kat ettikten sonra, metroya binmemizi şehri gezmemizi olmadı otobüse binmemizi yok yanlış mı bindin in o zaman başka metroya bin gibi faaliyetleri gerçekleştirecek olan bir haftalık sınırsız ve sinirsiz metro kartımızı alıyoruz otomatik kart makinesinden. İster cash ister kredi kartı olan seçeneğe kredi kartı olarak cevaplıyoruz. Kartlarımız elimizde turnikelerden geçip bir kat daha aşağı inip film karesi metro raylarına bakıyoruz. Evet evet geliyor işte metromuz. Çok hızlı gelen tren. Çok hızlı durup çok hızlı kalkıyor. Anlaşılan feci hızlı bir yaşam var bu şehirde. Metrodaki ankösör amca uyarıyor bizleri ’Stand clear of the closing doors please’ –kapıya tikkat edin yawrım- çok kibar ankesör amcaya herkes itaat ediyor. İneceğimiz durağa yaklaştıkça kalbim ‘ben buradayım ve nasıl atıyorum ama’ hava atışıyla gümbürdetiyor göğüs kafesimi.
Durağa geliyoruz ve çok hızlı duruyoruz, kapılar açılıyor ve trene binecek olanlar önce ineceklere yol veriyor. Daha yukarı çıkmadan bu hareketle gözlerim yaşarıyor; aferin len Amerikalılar. Anlaşılan gözlerim daha çok mesai yapacak gibi. Turnikelerden çıkıyoruz ki burada turnikeler iki yönlü – hem giriş hem de çıkış için kullanılıyor, girenler kart slip ediyor- tahmin edeceğiniz gibi kim önce turnikeye yanaştıysa diğer taraftaki ona yol veriyor. Bu hareketlerden sonra gözlerimi silmekten vazgeçiyorum zira sildikçe yeni bir şok ile yaşarıyorlar. Göz silme işini çok fena gereksiz bularak yaşlı yaşlı bırakıyorum.
Yukarı çıkıp hem güneş ışığıyla hem de DEV binalarla tanışıyoruz. Güneş ışığı tanıdık ama gökdelenler binalar bir hayli yabancı. Kendinizi karınca gibi hissettiren bu Manhattan mabedi yürü yürü bitmiyor. Aveneuler aveneuleri streetler streetleri kovalıyor olan ayaklarınıza oluyor. Ne oluyorsa oluyor güzel oluyor. Binalar sırasıyla geçit törenindeler. Empire State Building. Chrysler Bulding. Rockefeller yürü babam yürü bak babam bak… em pire bina (en yüksek) Empire Building oluyor. Önünde çeşitli siyah amcalar rapengiz hiphopcan tavırlar ile önce havyadoin sonra bilet alır mısın deyişlerinde bulunuyor. İlk günümüzde tepelere çıkmayıp tabanlarımızı şişirmeye devam etme kararı alıyoruz ve bloklar arası çok güzel birçok kare çizdikten sonra günün son noktası olarak belirlediğimiz CENTRAL PARK’a geliyoruz. Son nokta o kadar büyük bir nokta ki gezme eylemi bir türlü noktalanamıyor… biz de karıcımla ayaklarımızı unutmak için midelerimize yüklenip tek hamlelik ve ücreti ile ters orantılı hotdoglarımızı mide bastırma niyetine yutuyoruz. Çok fena fotolar çekmeye devam ediyor dizilerde gördüğümüz yerleri birbirimize gösterip 2 saatlik bir aaaaa bak turundan sonra günlük gezimize son veriyoruz…
Queens’e döndüğümüzde saatlerimiz Amerika saatiyle on buçuğu gösterirken midelerimiz artık bu saatte açık olabilecek en makul yeri gösteriyor. Mc donalds gibisi yok. Ama Türkiye’deki Mcdonaldslardan bahsediyorum, çünkü Amerikanın bir tek mcdonaldsları kötü sanırım. Karıcım yarısını yiyemiyor ben ise tad alamıyorum. Lynn ablanın evine otobüsü beklemeden bir an önce varmak için tabanlarımızla son bir anlaşma yapıyoruz. Çoook yürümüş olan Öözel çifti, kendilerini konuk eden ablanın sıcak evine vardıktan az bir Amerikan sohbetinden sonra yataklarına doğru tabanlarına çok basmadan usulca gidiyorlar. Usul usul mışıl mışıl uyuyorlar…
The Day After…
İkinci gün birinci günden daha uyumaklı kalkıyoruz çook rahat yatağımızdan. Lynn’in bize hazırladığı ‘This is for you guys’ Amerikan mısır gevreği kahvaltısından sonra aynı yol istikametinde metroya varılınıyor.
Bu gün aşağıları feth edicesss. Ellis island ve Özgürlük heykeli. Bu island kelimesinden anlayacağınız gibi sudan bir yol ile varılacak özgürlüğümüze… Bilet lazım oluyor bu su yolundan gidecek olan ferry zımbırtısı için. Hemen beyaz atlı polisime soruyorum. Çok karizmatik cevap veriyor çok Amerikan ve aatı da bir o kadar arap atı olan polisimiz. Bileti alıyoruz herkes çok kibar. Kibar kibar sıradan geçiyoruz kibarca kapıya geliyoruz ve kibarca çantalarımızı kontrol için makineye koyuyoruz. O da ne çok kibarca çantalarımız açılıyor ve kibarca İsviçre çakımız ve laptopumuz soruluyor. Hayır biz terörist değiliz ve ülkenize gelirken tüm kontrollerden geçtik. Arkadaki Police Ofisere yönlendiriliyoruz laptop check ediliyor OK, ama çakımızı vermiyor Oficer amca, Ama biz 6 aylık bir gezideyiz ve o çakı bize hediye… yok diyor ama isterseniz zincirini alın. Zinciri alıp ne yapıcaz ki terbiyesiz bakışından sonra çok kibarca çok sinirli biniyoruz ferrye. Bu ne biçim perhiz bu ne lahana turşusu bakışlarla çok özgürlüksüz bakıyoruz bayan özgürlük heykeline… İlerleyen saatlerde deniz havasının rahatlatıcı etkisi ile gezimize devam ediyoruz. Mültecilerin ülkeye girmeden önce kontrolden geçtiği müzeyi geziyoruz… sanırım o eski zamanları daha iyi anlamamız için offiser amca bir mesaj patlatmış olmalı bize…
Ferrye binip geri dönüyoruz. Wall Street ve para ile alakalı bilumum dev binaları gözlemledikten sonra downtowndaki ticketçıdan broadway şovu deneyimlemek üzere hair müzikaline %50 indirimle iki bilet alıyoruz. Downtown ve kısmı sohoyu gezdikten ve şirin bir kafede hem internet hem de bira kahve filan tattıktan sonra Hair müzikali için Broadwaye doğru metroluyoruz. Broadwayin gecesi göz kamaştırıcı arık gözlerim n e yapacağını bilemiyor. Müzikalden önce çok nefis İtalyan ayak üstücü pizzacıda dilim pizza yutuyoruz.
Ve şovvvvvvvvv. Hayli etkileyici bir müzikal izliyoruz. Tek sıkıntım oyunun başrolündeki adamın karıcıma ‘ i love you too baby’ diyerek alnından şapırt öpmesi eylemi idi. Artık çok kibarlaşan ben ‘ben de seni bebeğim iadeyi ziyareti ile öpecek idim fekat ön sıralarda oturmanın verdiği sarhoşlukla oyunun akışına bırakmışım kendimi. Bu noktada Ebru ve Emreye teşekkürlerimizi bir borç biliyoruz…
Yine çok yorgun olan biz yine 25 dakikalık metro dönüşü ile ve metrodan indiğimiz durakta bu sefer otobüsü yakalayarak dönüyoruz Amerikadaki evimize… Çok yorgunuz Lynn ile 10 dakika lafladıktan sonra uyuya kalıyoruz dev şehirde karınca bedenlerimizle…
22 Kasım 2009 Pazar
New York New york
New York çok büyük, çok karmaşık, çok hızlı, çok alternatifli ve çok tuhaf, çok nev-i şahsına münhasır bir şehir. Kendinizi nokta gibi hissederek yönünüzü şaşırtan devasa binalar bir anda sona erip yerini tuğla evler ve minik tuhaf dükkanlara bırakabiliyor. Aralarda umulmadık cafeler çıkıyor, her yönünüzü şaşırdığınızda daha siz sormadan birisi çıkıp yön tarif ediyor. Filmlerin aksine obez yok, herkes koşuyor, yürüyor, bisiklete biniyor, süpermarket kılıklı ancak plastik bir kutu içerisinde yiyebileceğiniz yemeğinizi alma şansı sunan marketimsilerden yemeklerini alıyorlar, cafemtrak bir yerin vitrininde hızlı öğle yemeklerini yiyip işlerine geri dönüyorlar. Hızlılar.
4 gündür yürüyoruz, aralıksız, şehri gezebilmenin en iyi yolu yürümek. Önce 20 blok yukarı sonra birkaç blok batıya, sonra tekrar yukarı ya da aşağı. Her sabah yeni bir programla daha fazlasını görebilmek için koşuşturmaya başlayınca, asıl görülesi kısım kaçmaya başlıyor. Bu şehirde şehrin hızına inat yavaşlamak gerek. Yavaş yavaş, biraz durarak, bakınarak gezmeli. Ne yazık ki bizim o kadar vaktimiz olmadığı ve önümüzde daha koca bir kıta uzandığından, ilk 2 gün koşuşturanların arasına katıldık. Sonraki 2 gün ise daha yavaşız, kesinlikle yavaş daha güzel.
Let the sunshine!!
Şehrin en civcivli bölgesi Theater District olarak geçen ve onlarca Broadway şovuna ev sahipliği yapan 42. Cadde ve çevresi. Emre ve Ebru’nun önerisi ve sponsorluğunda biz de bir gecemizi Hair’e ayırdık. (öncesinde biletleri Brooklyn’deki değil, Downtown’daki gişeden almakta fayda var. Sıfır sıra + %50 indirim ve 3.sırada bilet-DAHA NE OLSUN-)
Daha önce yüzlerce müzikal izlemiş değilim ama bir daha böylesini görebileceğimi de pek sanmıyorum. Herkesin mi sesi iyi olur, herkes mi bu kadar eğlenerek bir şov sunar ve herkes mi soyunur - sürprizzz.
Tabi işin en güzel kısmı 3. sırada olmanın avantajı ile I love you too beybi denilerek oyunun başrol oyuncusu tarafından öpülmek oldu, Emrecim çok merci.
Sürprizler demişken, bu satırları yazmakta olduğum cafede bir an kafamı kaldırınca karşı masamda oturan kişinin Criminal Minds dizisinin genius tipi olduğunu farketmiş bulunuyorum, kesinlikle dizidekinden çok daha sevimliymiş. (Greenwich-Gay Street yakınlarında, adam gay mi bilmiyorum)
New york hakkında biraz daha detay çok yakında... (tanzoodan)
4 gündür yürüyoruz, aralıksız, şehri gezebilmenin en iyi yolu yürümek. Önce 20 blok yukarı sonra birkaç blok batıya, sonra tekrar yukarı ya da aşağı. Her sabah yeni bir programla daha fazlasını görebilmek için koşuşturmaya başlayınca, asıl görülesi kısım kaçmaya başlıyor. Bu şehirde şehrin hızına inat yavaşlamak gerek. Yavaş yavaş, biraz durarak, bakınarak gezmeli. Ne yazık ki bizim o kadar vaktimiz olmadığı ve önümüzde daha koca bir kıta uzandığından, ilk 2 gün koşuşturanların arasına katıldık. Sonraki 2 gün ise daha yavaşız, kesinlikle yavaş daha güzel.
Let the sunshine!!
Şehrin en civcivli bölgesi Theater District olarak geçen ve onlarca Broadway şovuna ev sahipliği yapan 42. Cadde ve çevresi. Emre ve Ebru’nun önerisi ve sponsorluğunda biz de bir gecemizi Hair’e ayırdık. (öncesinde biletleri Brooklyn’deki değil, Downtown’daki gişeden almakta fayda var. Sıfır sıra + %50 indirim ve 3.sırada bilet-DAHA NE OLSUN-)
Daha önce yüzlerce müzikal izlemiş değilim ama bir daha böylesini görebileceğimi de pek sanmıyorum. Herkesin mi sesi iyi olur, herkes mi bu kadar eğlenerek bir şov sunar ve herkes mi soyunur - sürprizzz.
Tabi işin en güzel kısmı 3. sırada olmanın avantajı ile I love you too beybi denilerek oyunun başrol oyuncusu tarafından öpülmek oldu, Emrecim çok merci.
Sürprizler demişken, bu satırları yazmakta olduğum cafede bir an kafamı kaldırınca karşı masamda oturan kişinin Criminal Minds dizisinin genius tipi olduğunu farketmiş bulunuyorum, kesinlikle dizidekinden çok daha sevimliymiş. (Greenwich-Gay Street yakınlarında, adam gay mi bilmiyorum)
New york hakkında biraz daha detay çok yakında... (tanzoodan)
20 Kasım 2009 Cuma
Kocaman bir HELLO JFK
Uçan çelik kuştan indikten sonra, sorgusuz sualsiz girdik pasaport check in yapılan yılanımsı kuyruğa.
Kuyruk gayet kozmopolit, her dilden lisanı barındıran bir yapıyla kıvrılıyordu giriş yapacağımız kapılara. Bir iki parmak izi, birkaç soru ve güvenlik fotosundan sonra cart diye girdik resmi olarak ABD ye. Ek bilgi; bu JFK hiçte düşlerimdeki havaalanı degilmiş… Amerikalı amcaların bize kaktırdığı o film ve resimlerdeki devasılık modernliği algılamadı 12 saat uçmuş gözlerim.
Ve fakat havaalanının dışına çıkınca beni yalancı çıkarırcasına başlıyor devasalık. Bir koca taksiye biniyoruz, taksi bizdeki sarı dolmuş kadar. Taksi süren amca elimizdeki adresi okuyor hatmediyor ve törti siks okey? (36 Dolar) bittabi amca hadi götür bizi artık çook yorgunuz. Taksi kocaman otobandan akıyor etraftaki kocaman otomobiller ile birlikte.
Yarım saat kadar sonra, hiç anlamadığım caddeler arasından bir sokağa giriyoruz. Evlerin hepsinin üç katlı olduğu bu sokakta duruyor amca, sanırım bu sokağı çok sevdi ondan bekliyoruz hissinden sonra; geldik diyor amca. Çok seviniyoruz ve amcayı 36 dolar ile ödüllendiriyoruz.
Bir on dakika ev sahibimiz olacak Lynn’i bekledikten sonra, el sallayarak geliyor Lynn gayet Amerikalı olarak. Çok sıcak karşılıyor bizi, sarılıyor. Çantalarımızı yüklenip dairesine giriyoruz. Amerikan İngilizcesi ufak sohbete başlıyoruz ve fakat o kadar yorgunuz ki Lynn anlayıp gayet düzgün İngilizcesi ile uğurluyor bizi odamıza. Salondaki müstakbel kalacağımız koltuk kırık olduğu için bir Türk nezaketi ile kendi odasını veriyor bize Lynn. Biz de Amerikanca çook teşekkür edip ilk gece uykumuza başlıyoruz bu kocaman şehirde gözlerimizi kocaman kapatarak…
17 Kasım 2009 Salı
Atlantiğin üzerinden herkese teşekkürler!!
Saatlerdir daracık bir koltuğa sıkışmış vaziyette Atlantiği geçip karaya ayak basmak için uçuyor, uçuyor ve uçuyoruz. Koltuk arkası ekranda türlü zappingden, dergi-kitap karıştırmaktan, bilumum içeçek tüketiminden-yan koltuktaki iri amcanın üzerine yarım bardak şarabı döktükten sonra içecek tüketimine ara verdim- başka pek yapacak bir şey olmasa ve 35cmlik bir yaşam alanından fazlasını vaat etmese de kıtaya ulaşmanın en kolay ve hızlı yolu halen bu demir kuşlar.
Evet, nihayet gerçekten yoldayız. Bu yola çıkmamız için bize destek veren herkese, öncelikle kocaaman ve harika ailelerimize çok çok çok teşekkürler. Veda partileri, duygusal ve şahane finansal destekler, hediyeleriniz, mailleriniz ve ilginiz sayesinde seyahatimizi daha yola çıkmadan büyük bir eğlenceye çevirdiniz.
Bir teşekkür de Burak ve Totoro'ya. Birbirinize iyi bakın çocuklar, sizi çok özleyeceğiz.
Sizi çook seviyoruz, bizi sakın merak etmeyin, tek parça ve hafiflemiş olarak 17 Mayıs 2010’da Atatürk Havalimanı’nda olacağız.
Bekleriz… Gelecek yazı zooda New York sokaklarında
5 Kasım 2009 Perşembe
Aşı ve aşı
Yola çıkmazdan önce yapılması gerekenlerden birisi de aşı olmak, ki ben son kertede aşı korkulu bir tip olmama karşılık, başa gelen çekilir diyerek vurduk kendimizi Karaköy Hudut ve Sahiller Genel Müdürlüğü'ne. Amaç Sarı humma aşısı olarak Latin ellere sorunsuz geçişi sağlamak. (Brezilya'ya bu aşı olmaksızın girilemiyor).
Karaköy'deki aşıyapaninsan yumurta alerjim olup olmadığını sorup, cort diye sokuveriyor iğneyi nazenin kolcağızıma. İşlem tamam, ikinci aşama uluslarlarası aşı kartı edinmek için üst kattaki doktora kayıt olmak. (bu kart çok kıymetliymiş, aman haa aman kaybetmeyin diye sıkı sıkı tembihlendik)
Sıra Tanzu'da, bu sefer aşıyapanadamın aklına yakınlarda farklı bir aşı olup olmadığı sorusunu sormak da geliyor. Bingo! Tanzu taze grip aşısı olduğundan kendisine aşı yapılamazmış, abi bir anda gayet aşılanmış bana dönüp sizin var mıydı benzer aşı diye sormayı akıl ediyor. Neyseki ben 3 haftadan daha önce aşı olduğumdan sorun yok.
Bu noktada vermek istediğim mesaj şudur ki, iki aşı arasında 21 gün geçmeli imiş. Aksi takdirde aşılar birbirlerine anlamadığım bir etki yapıp birbirlerini etkisiz kılmaktalar-bu bilgi nedense hiçbir yerde yoktu-.
2,3 aşı birden olmanız gerekiyorsa, aşıları aynı gün içerisinde ancak ya farklı kollara, ya da (3 kolunuz olmadığı önermesinden yola çıkacak olursak) iki aşı arasında arada 5 cm (bu noktada 2 cm mesafe yeterli diyenlerde var) bırakarak aynı koldan aşılanmanız gerekiyor.
Karaköy'deki aşıyapanadamın çalışma saatleri 09:00-12:00 ve 14:00-16:00 arasında.
Sarı humma dışında yapılsa pek sağlıklı olur aşılar da
Hepatit A (6 ay ara ile 2 doz )
Hepatit B (1 ve 6 ay ara ile 3 doz)
Tetanoz (1, 6 ve 12 ara ile 4 doz, 5 sene sonra bir tane daha)
2 Kasım 2009 Pazartesi
Last days before gooo
Hali hazırda iş ile olan ilişiğimiz kesildi, hafiften hoşçakalalım minvalli partilemeye bile başladık. 2 hafta süresince yoğun şekilde banka, aşı, kıvır zıvır alışverişi gibi konulara odaklanarak geçecek.
Şimdi gündemde olan ilk konu 7 Kasım gecesi saat 18:00'den itibaren evde bir parti durumumuz var, tema malumunuz hoşça gidelim, hoşça dönelim. Bir kısım maillerini bildiğimiz arkadaşlarımıza davetiye gönderdik, bilmeyen ancak bu blog okuyucusu olanları da burası aracılığı ile davet etmek isteriz. Bekleriz efenim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
